Slag om de Zaan - 5e editie.

 

Slag om de Zaan, 31 mei 2008

Na een jaar overgeslagen te hebben zijn we vandaag vast van plan om onszelf letterlijk en figuurlijk “in de picture” te roeien.

Vorig jaar hebben we hier niet geroeid, waarschijnlijk omdat we een behoorlijk vol programma hadden, maar er gaan ook geluiden dat de indringende lucht van cacao iets te lang in onze grote neusgaten is blijven hangen.

Ons vertrekpunt was weer de Amersfoortsestraat bij onze stuurman Harrie en om ca half 9 verzamelden wij ons daar, waar Gert-Jan al keurig de Laro met onze Jan op de trailer klaar had staan met de neus in de goede richting.

Voor deze gelegenheid hadden wij ook onze huisfotograaf Ton Lokker met zijn talentvolle assistent Joost uitgenodigd om onze verrichtingen in deze prachtige zaanstreek op de gevoelige plaat cq film vast te leggen.

Het weer was prachtig en onze stemming opgetogen, dus vol goede moed de A1 richting Amsterdam op, om te zorgen dat we voor half 11 de boot in het water konden takelen en Harrie op tijd bij het palaver kon zijn om de instructies en route door te nemen.

Aangekomen in de zaanstreek vallen meteen de houten huisjes en de vele molens op in het waterrijke landschap, toch een apart gezicht.

De wedstrijd werd eerst de Tsaar Peter race genoemd, omdat deze beste man hier een eeuwtje of drie geleden gewoond heeft om zich te verdiepen in onze scheepsbouw, het huisje waar hij woonde is nu een museum.

Midden tussen de houten huisjes van de Zaanse Schans staat ook nog de allereerste winkel van onze grootgrutter Appie Heijn en uiteraard is dit een toeristische trekpleister geworden.

Toen wij aankwamen was het dan ook al flink druk in het dorpje, voornamelijk mensen van het zuidelijk halfrond met kleine oogjes en grote camera’s, die er met hun Canon lustig op los schoten.

Maar waar we voor kwamen:

Eerst ons bootje in de kraan gehangen, waar Erik nog net op tijd een slimme opmerking maakte: “zitten de stoppen er wel in ?” nee dus; het zal je gebeuren, was het wel een erg korte wedstrijd geworden.

Het ritueel van voorbereiding was inmiddels al in volle gang: bruin broodje met kaas, bananen, de nodige suikers en uiteraard het complete arsenaal aan vocht in onze camelbags of drinkflesjes.

Vanaf de kraan roeiden we naar de feesttent waar we onze strijdkleding aan konden doen en een bakje koffie nemen. De nodige smeerseltjes aan vet en uierzalf of wat voor chantetter dan ook werd op de tere delen gesmeerd om blaarvorming te voorkomen of in ieder geval te beperken.

Inmiddels begon de spanning al aardig op te lopen en werd hier en daar nog een (kleine of grote) boodschap gedaan.

Het commando “mannen, in de boot” werd gegeven en we roeiden richting de startlijn waar het krioelde van de sloepen. Deze wedstrijd was voor alle typen sloepen, zodat er een kleine

100 in het water lagen. Vanwege dit grote startveld werd er daarom in twee manches gestart en wij waren ingedeeld bij de eerste serie, dat zijn zeg maar de snelle jongens.

De start was weer bij de oude molen “De Kat” waar onze persmuskieten al op de omloop stonden te wachten. Ton had inmiddels weer wat geregeld door een volgboot te charteren zodat hij onze kunsten van dichtbij kon filmen.

We startten met drie sloepen tegelijk om de twee minuten vanwege het grote aantal sloepen, dus je kunt wel raden dat het gezellig druk zou worden op de Zaan.

Bij de start groetten wij nog even het publiek door onze riemen recht omhoog te steken en de spanning begon ten top te stijgen. Opperste concentratie en de stuurman begon zijn commando’s op ons af te vuren.

“Vijf keer kort en dan liggen, roeien met je hele lichaam en gebruik die buikspieren, riemen niet te diep in het water en let op je slagman, maak je slag af en steek die riem haaks in het water, het leer in het midden van de dol houden en gelijk” enz. enz. enz.

Gek word je van dat geschreeuw en stiekem hoop je dat hij halverwege de wedstrijd al schor is. Het is mooi roeien op de Zaan, je komt langs molens en oude stenen pakhuizen en stoomfabrieken, vaak onder architectuur gebouwd.

Bovendien heb je dan goede referentiepunten, zodat je kunt controleren hoever je bent in de race. Dit is namelijk een zg heen-en-weer race, wat wil zeggen dat je vertrekt vanaf de start naar een keerpunt, vervolgens dezelfde route terug vaart langs de start en dan doorvaart naar een ander keerpunt en vandaar weer terug naar de start/finish. Zodoende kom je dus twee keer langs alle gebouwen en kun je een inschatting maken van de vorderingen..

Ons uitgangspunt vandaag was om een vermogen van ca 85 watt te roeien en natuurlijk de concurrentie dicht bij ons te houden. Gedurende de hele wedstrijd konden we de Zeesteeg goed in de gaten houden omdat die net na ons startte; zij zijn sneller dan wij, dus de taak was deze jongens achter ons te houden.

We begonnen heel fanatiek, zeker door de gedreven aanmoedigingen van onze stuurman, die zijn meetapparatuur weer goed voor elkaar had en ons steeds informeerde over snelheden en afstanden. We kwamen vlot bij het eerste keerpunt en zagen dat de concurrentie slechts een tiental seconden op ons ingelopen was. Dit gaf goede moed en vol overgave gooiden wij al onze energie in de strijd en passeerden we diverse sloepen.

Zo kwam het dat de boel af en toe aardig op een kluitje zat en vooral in de bochten gaf dit wel wat opstopping zodat er flink gestuurd moest worden. Maar door een slimme slalomactie van onze stuurman kwamen wij ondanks hier en daar wat riemgekletter, zonder tijdverlies uit de wirwar van sloepen.

Intussen in de tweede helft van het parcours kregen we toch wel te maken met soms een behoorlijke dip, hetgeen onmiddellijk te merken was aan onze snelheid, dus kregen we er weer flink van langs van onze stuurman. Toch vonden we steeds weer het ritme, zeker als er weer een sloep gepasseerd werd en als onze cameraman in beeld was.

Zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaarst en we zagen de Zeesteeg angstvallig dichterbij komen, zodat de stuurman genoodzaakt was ons een allerlaatste krachtinjectie te geven door ons aan te spreken op onze belabberde mentaliteit, conditie en buikspieren enz. enz.

Uiteindelijk moegestreden en uitgeput de 17 km lange tocht in een tijd van 1 uur, 34 min. en 35 sec. geroeid waar we naar ons idee op dat moment niet erg tevreden mee waren.

Na het vochtgehalte met de nodige spa geel weer enigszins op peil gebracht te hebben konden we ons uitgebreid douchen en napraten bij de feesttent. We hebben de uitslag niet afgewacht omdat we op tijd weer in Nulde wilden zijn, waar allerlei festiviteiten plaatsvonden ivm het 50-jarig bestaan van onze watersportvereniging.

Toen later de uitslag bekend werd, wachtte ons toch een aangename verrassing: een 5^e plek in de kromhout-whaler klasse en ruim boven de middenmoot in het totaalklassement en als klap op de vuurpijl een vermogen geroeid van 85.83 watt, het hoogste ooit.

Zo zie je maar weer dat een bepaald gevoel altijd weer weggeveegd wordt door de harde cijfers.

In ieder geval was het dus zeker de moeite waard om naar de Zaan te komen, met mooi weer, een goede organisatie en een uitstekende prestatie.

Dus ondanks de cacaolucht roeien we hier volgend jaar zeker weer.

De uitslag is hier te vinden.

Hier kun je alle foto's vinden.

Klik hier voor alle foto's